LA SILABO KAJ LA AKCENTO

Nur estas tri diptongoj en la lingvo latina klasikepoke: AE, OE, AV. Prononcu ĝin, do,unusilabe. Aliajn kombinojn de vokaloj vi ne unuigu.

CAE-SAR, FV-IS-TI, SEN-TEN-TI-A, PV-EL-LA, CAV-SA, POE-NA, A-MAN-TI-VM...


Ĉiu latina silabo necesas unu vokalon aŭ unu diptongon. La vortoj dividiĝas je silaboj, tiel kielsekve (K konsonanto, V vokalo aŭ diptongo):

V a-mor
KV a-ma-tis
VK ar-ma-tus
KVK ar-ma-tus
KKV pri-mus
KKVK pran-di-um

Iam (malofte) eblas alia kombinaĵo: urbs, prin-ceps.

Pri la antaŭa ĉio la latina ne malsimilas tro al nia lingvo esperanto.

Rimarkinde: oni diras ke la literoj X kaj Z estas duoblaj (=cs, gs; ds).

Okaze de du samaj konsonaj sonoj, ni dividigas duone: cras-sus, pu-el-la, an-nus.

La silaboj povas esti longaj aŭ mallongaj. Estas longa ĉiu silabo kiu havas vokalon longan aŭ diptongon. La vokaloj antaŭ duo de konsonantoj gênerale longiĝas. La vokaloj antaŭvokalaj estas mallongaj.

La akcento reguliĝas precipe sekvmaniere:

Ne ekzistas vortoj akcentataj lastsilabe.
Vortoj, kies pralasta silabo longas, akcentiĝas pralastsilabe: a-má-bas (-ma- longas).
Vortoj, kies pralasta silabo mallongas, akcentiĝas prapralastsilabe: pu-e-rí-ti-a (-ti- mallongas).